De Historie

De historie van de NVC is te mooi en te waardevol om zomaar verloren te laten gaan. Vandaar dat Ed Jensen heeft getracht veel feiten en wetenswaardigheden hieronder te vermelden, zodat er altijd een historisch beeld blijft.
Als bron kan worden genoemd het jubileumboek bij het 25-jaar bestaan van de NVC (redactie en lay-out Piet Kort en Gerdien Goldberg) en de vele exemplaren van het verenigingsblad Clubnieuws.



Het ontstaan van : DE NVC. 

De oprichting

De “Nederlandse Vereniging Canarias” is opgericht op 23 juni 1973 in Las Palmas. Voordat de NVC bestond organiseerde een damescomité ieder jaar activiteiten, zoals de viering van Koninginnedag. De Nederlanders die in die tijd hier woonden kwamen elkaar dan tegen en zo ontstond het idee van de vriendenkring een echte vereniging te maken. Het besluit tot oprichting werd in 1973 genomen in de club Metropole in Las Palmas, waar de vijf oprichters op een gegeven moment bijeen waren. De vijf oprichters waren Wieger Bos, Lies de Graaf, Henk de Lange, Joep Hezemans en (consul) M.H. Damme. In de volgende jaren van het bestaan hebben vele voorzitters, ieder op hun eigen wijze, sturing gegeven aan de vereniging, zie het lijstje voorzitters bij het hoofdstuk "Bestuur".


Zoals men zelf schreef in het gestencilde blaadje (Clubnieuws) van 9 juli 1973 :

Zoals de meesten van u bereids weten heeft de Nederlandse Vereniging zich op de vergadering van 23 juni j.l. in de British Club aan het stadium van voorlopigheid ontworsteld en is in het definitieve stadium getreden. Er is tevens een bestuur gekomen, bestaande uit de dames de Graaf, Hezemans en Naves, en de heren Bos, de Lange en Rufi.

N.B. Op die 9 juli was het ledenaantal 22, waarvan 6 bestuursleden ……


De activiteiten
In de beginjaren na de oprichting waren de activiteiten nog vrij beperkt. Er was een Sinterklaasfeest, en ook een Nieuwjaarsborrel, hetgeen inhield dat men net zo lang doordronk zolang er geld in de kas was.

Zeer in trek was ook de jaarlijkse rijsttafel in Ojos de Garza. Vanaf het begin waren er ook al de koffieochtenden, de autopuzzeltocht, de wijn en kaas parties en de excursies naar verschillende fabrieken, zoals een bierbrouwerij, een likeurfabriek en een sigarettenfabriek. Daar was altijd veel belangstelling voor.

Wat dat betreft verschilt de aandacht en voorkeur voor veel lekker eten en drinken van de NVC-leden in die tijd toch maar weinig tot niets van de aandacht en voorkeur van de huidige NVC-leden!


Wel een verschil is dat we nu uit gaan eten, en men in 1998 (boven) al het eten zelf bereidde bij iemand thuis.

Eind jaren ’80 is de bridge-afdeling ontstaan met direct al een moeilijke situatie want enkele spelers woonden in Las Palmas en er waren wat bridgers elders op het eiland. Daarna is men in 1988 ook in Playa del Inglés begonnen met een bridge-afdeling, die in 1990 officieel de naam Brican kreeg.

Het petanca begon in 1991 met een paar schuchtere worpen in Puerto Rico maar al snel trok de club naar San Fernando waar het in 1993 verder ging onder de naam Cannebel op de vrijdag. ’s Dinsdags werden en worden in Arguineguin echter ook wedstrijden gespeeld.
In de tweede helft van de jaren ’90 werden bezoeken aan andere Canarische eilanden georganiseerd en werd de jaarlijkse reünie op 31 augustus in Nederland ingesteld met tegelijkertijd een reünie op Gran Canaria.
Er werd een vrouwendag geïntroduceerd, de jaarlijkse bruine-bonen-dag en wandelingen in het schitterende berggebied hetgeen leidde tot de oprichting van de “Montañeros van de Lage Landen”, waarvan de eerste wandeling plaats vond in februari 1998.

 

Het tennissen kwam in de jaren ‘90 aarzelend op gang en kreeg de naam Benevelt mee, er was vanaf 1996 een NVC-cursus Spaans, terwijl er daarna nog andere activiteiten bijkwamen, zoals de oprichting van de bowlingclub in 1998. In hetzelfde jaar is de NVC-bibliotheek opgezet.

Doordat de eerste bergwandelaars steeds ouder werden en de spieren steeds strammer is in de huidige eeuw naast het bergwandelen ook het vlakwandelen ontstaan.

 

En voor diegenen die de spieroefeningen wilden beperken, naast het heffen van het glas, tot het weggooien en oprapen van de kaarten zijn er al heel wat jaren mogelijkheden bij het (Amsterdams) klaverjassen.
Wie kaarten wil kopen kan natuurlijk terecht bij de “Vrolijke noot”, waar deze kaarten toegang geven tot vele prachtige concerten in Las Palmas.
Er werd steeds meer gedaan voor de leden, en speciale commissies of functies werden opgericht o.a. voor evenementen, voorlichting en voor sociale zorg waarbij zelfs werd gedacht aan de oprichting van een Nederlands bejaardenhuis, maar dat bleek financieel niet haalbaar.

Het is overigens wel een inspirerende gedachte om met alle 470 leden van de NVC in één groot bejaardenhuis te zitten, gebouwd tegen de helling van de Roque Nublo. Met natuurlijk de namen van de vijf oprichters gebeiteld in stenen, en met 14 palmbomen in de tuin die alle voorzitters tot nu toe vertegenwoordigen.

Maar ook natuurlijk tientallen, nee honderden bougainvillestruiken tegen het huis als eerbetoon aan de tientallen, nee honderden mede-organisatoren en vrijwilligers in de afgelopen 40 jaar NVC.

 

De onenigheden

En bovenstaand vreedzaam beeld dan een beetje als tegenhanger van de onenigheden die ook aan onze vereniging niet zijn voorbijgegaan.

In de beginjaren ’80 deden zich de eerste onenigheden voor. En zoals altijd had dit te maken met de tegenstellingen. Bekend is natuurlijk de vete tussen de noordelijke en zuidelijke staten van de USA in 1861.

De eerste tegenstellingen in de NVC waren ook die tussen de leden uit het noorden en uit het zuiden. Het zuiden was bij de oprichting van de vereniging een nog nagenoeg onbebouwd gebied, waar men vanuit Las Palmas met een auto wel eens naar toe reed om er een dagje op het strand door te brengen. Logisch was dan ook, dat de Nederlandse vereniging haar zetel in Las Palmas had (en officieel nog steeds heeft).

De climax kwam in 1985 toen na een rumoerige vergadering een groep leden uit Las Palmas besloot op te stappen, omdat men vond dat de leden uit het zuiden te veel invloed kregen. Niet minder dan 50 van de 150 leden zegden hun lidmaatschap op, wat een flinke aderlating betekende voor de toen 12 jaar bestaande vereniging. Het was een vervelende tijd waarin veel mensen elkaar zwart maakten. Zelfs vele jaren later worden enkele zuiderlingen nog steeds door enkele noorderlingen omschreven als verraders, commerciële uitbuiters en zwendelaars met volmachten.

Zowel in 1984 als in 1992 vond het toenmalige bestuur het blijkbaar moeilijk om met de voorzitter samen te werken, omdat hij een te sterke eigen mening had, en die ook absoluut wilde doorduwen. Waarna de voorzitter is afgetreden, een situatie die zich recent (2013) binnen de vereniging herhaalde. Ook wat dat betreft is dus de NVC geen uitzondering in deze wereld.

Het NVC-Clubnieuws

Het verenigingsbulletin was in de beginjaren een eenvoudig papiertje, dat door de voorzitter zelf werd getypt. 

Later werd het een echt “blaadje” dat in gestencilde vorm werd uitgegeven. Daarna, in april 1979, werd het langzaam maar zeker een echt boekje met een dikkere omslag met daarop Clubnieuws. In 1988 was de oplage 100 exemplaren.


Toen de penningmeester het Clubnieuws ging steunen vanuit opgebouwde reserves en het boekje vanaf 1995 door de toenmalige redactie op moderne leest werd geschoeid met behulp van computer desktop publishing techniek werd het boekwerkje steeds professioneler.  Heden ten dage verschijnt het NVC Clubnieuws standaard in kleur zeven maal per jaar in een oplage van 350 exemplaren.

De toekomst

De voorspelling voor de NVC is er één van veel zon, veel rust, veel eten en veel drinken, met hier en daar wat overdrijvende onenigheden. De temperaturen lopen soms hoog op, maar zijn gemiddeld zeer aangenaam. We blijven allemaal zeer vitaal en hebben allemaal inspirerende gedachten. Om bijvoorbeeld met z’n allen toch dat bejaardenhuis te bouwen, waarbij de bestuursleden worden omgeschoold tot het geven van leiding aan het tehuis.


De leden
Het ledenaantal groeide aan van 23 in het beginjaar tot 138 in 1980 en door tot 150 maar na de noord-zuid-vete zegden 50 leden hun lidmaatschap op en zakte men terug naar 100.
Daarna groeide de vereniging weer naar 200 leden in 1988, 300 leden in 1995 en tot 400 in 1998.  In 2013, 40 jaar na de oprichting, is het aantal leden 470. Daarna kwam er een kentering en waren er meer opzeggingen dan nieuwe aanvragen, zodat bij het 45-jarig bestaan in 2018 het ledenaantal 423 is.
Naast enkele personen met een oorspronkelijke Engelse, Duitse of andere nationaliteit heeft het merendeel van de leden de Nederlandse nationaliteit, maar ook de Vlaamse zuiderburen zijn redelijk vertegenwoordigd.

Naamswijziging van de NVC in verband met het "Belgen-vraagstuk" (of toch dus niet)
In 1984 vond een uitvoerige gedachtenwisseling plaats over het bestuursvoorstel om de naam van de vereniging te wijzigen van "Nederlandse Vereniging Canarias" in "Nederlandstalige Vereniging Canarias".
Het bestuur benadrukte dat het hierbij alleen ging om een naamwijziging als gebaar naar onze vele Vlaamse leden en dat er overigens niets daardoor zou veranderen.
De Algemene Ledenvergadering ging zonder stemming akkoord met het voorstel.

Jarenlang is hierover toch nog verder gediscussierd. In de Algemene Ledenvergadering van 7 maart 2000 is in principe besloten de naam van onze vereniging de wijzigen in "Nederlands-talige Vereniging Canarias".

In 2001 verklaarde voorzitter Heman Koenen echter alsnog het volgende :
Het voorstel toentertijd was ingegeven door de gedachte dat men name onze vrienden hier erg prijs op stelden.
Na die bewuste ledenvergadering kwamen er steeds meer geluiden uit die hoek die erop wezen dat maar een enkeling hier gelukkig mee was. Het merendeel van hen vond het helemaal niet belangrijk en sommigen vonden het absoluut overbodig.
Daar komt nog bij dat vele niet-Vlaamse leden ons hebben laten blijken helemaal niet blij te zijn met de nieuwe benaming, integendeel zelfs. Allerlei principiële, maar gevoelsmatige, overwegingen speelden hierbij een rol.
Uiteindelijk is het bestuur tot de conclusie gekomen dat de overgrote meerderheid van onze leden duidelijk gehecht is aan onze oorspronkelijke naamgeving. Vandaar ons besluit onze naamgeving ongewijzigd te laten.



Het ontstaan van : BERGWANDELEN.

Op 14 maart 1994 vond de eerste wandeling plaats door een aantal leden van de NVC, men was toen nog in de verkennende fase. Deze wandeling ging naar de Roque Nublo waar voorzitter van de NVC, Tjerk Schmidt, in opperste verrukking met zijn armen breed uit over alles uitkeek.
Het was een openbaring, vooral voor leden die al meer dan 15 jaar op Gran Canaria woonachtig waren en nog nooit aan de voet van deze meest bekende rots van het eiland hadden gestaan en dus ook nog nooit van deze spectaculaire uitzichten hadden genoten.

Het is leuk terug te denken aan die Spaanse aannemer, die ons buitenlanders zo graag liet zien hoe mooi het binnenland van Gran Canaria is. Hij zette een paar kisten in de laadbak van zijn vrachtauto. Met een paar Scandinaviërs zaten we daarop en bracht hij ons naar een mooi plekje in de bergen. Het allereerste begin van de Montañeros van de Lage Landen. 

Diverse wandelingen in het schitterende berggebied in de volgende jaren leidde tot de oprichting in 1998 van de “Montañeros van de Lage Landen”. Voorzitter werd Frank Goldberg.
Nadat ook Willemien Kuznik en Ludwig van Mieghem bereid waren om Frank Goldberg te helpen was het op 29 oktober 1998 dat de eerste officiële bergwandeling van de nieuw opgerichte onderafdeling werd gelopen. 

Frank Goldberg (foto) was de initiatief-nemer van deze nieuwe activiteit, en van hem zijn ook de volgende woorden.
“Slechts weinigen kennen de prachtige gebieden die zich ontsluiten door eens het asfalt te verlaten en de eeuwenoude guanchepaden te volgen”. 

En zo trok en trekt men dan over geitenpaden en Caminos Reales door bossen, over velden met een zee van bloemen, langs watervallen en meertjes met steeds maar wisselende vergezichten.




Een zeer trieste gebeurtenis vond enkele jaren later plaats. Willemien Kuznik was inmiddels de opvolger van Frank Goldberg als voorzitter van de bergwandelvereniging en tijdens de wandeling van 29 maart 2001, waar zij ook als gids optrad, maakte zij een verkeerde beweging en stortte vele meters naar beneden. Zij was op slag dood.
Enkele jaren later is er op die plek door de familie een gedenksteen geplaatst.

De
wandelingen kunnen natuurlijk nooit worden gelopen zonder de inbreng van de vele vrijwilligers in al die jaren, zoals o.a. de diverse deskundige gidsen, de voorlopers en de voorzitters. 
Nu is het een Montañerosteam, bestaande uit Tjardo Kuipers, Ton Goossens en Mieke Cornelis, dat voortgaat op het door Frank Goldberg ingeslagen pad.




Het ontstaan van : BIBLIOTHEEK.


In 1975 was er bij de NVC al een kleine bibliotheek, gevestigd in het huis van de familie de Graaf in Las Palmas, later bij familie A. Hakkert, maar dat initiatief bloedde dood.
Ook in La Garita was een bibliotheek aan huis, bij de familie Sirag.
Maar enkele jaren later, in 1983, was het toch weer opnieuw georganiseerd in Las Palmas, terwijl de NVC leden ook terecht konden in centrum Eucumenico in Playa del Inglés, bij Pfarrer Philip Roth.
Er waren boeken, er waren lezers, dus werd dit verder mogelijk gemaakt in 1995 bij Ina Tindal in San Fernando.

Maar eind 1997 is de NVC-bibliotheek opnieuw opgezet in Playa del Inglés.
Op 2 januari 1998 werd deze geopend in de garage van de familie Koenen.
Veel verouderde boeken werden afgedankt en een groot aantal nieuwe boeken zijn toen erbij gekomen, wat heeft geleid tot een wel zeer uitgebreide bibliotheek voor het Nederlands sprekende gezelschap op Gran Canaria.
Er waren in 1998 zo'n kleine 1.000 titels die van alle kanten werden aangeboden. 

En in 1998 is er ook nog een videotheek bijgekomen, een verzameling die er zijn mocht. Veel speelfilms, maar ook meerdere door Ans Kaales gemaakte documentaires als herinnering aan diverse NVC-activiteiten. 

Degene die vanaf 1998 met veel inzet en enthousiasme de bibliotheek sterk onder de aandacht van de leden bracht was Gerda Koenen (foto). 
Het leukste ervan vond Gerda toch het adviseren van de bibliotheekbezoekers bij de keuze van de boeken. Omdat ze zelf ook veel boeken las kon ze gelukkig de anderen goed adviseren.

Elke vrijdagmiddag was de bibliotheek annex videotheek geopend in die jaren. 

Inmiddels zijn de tijden veranderd en zijn de e-books in grote getale aanwezig. Niet meer in de bibliotheek, maar op de e-readers van de mensen zelf.

Er wordt in 2017 veel minder gebruik gemaakt van de bibliotheek dan in 1998. Maar veel mensen hebben nog geen e-reader, en anderen vinden het fijn om een papieren boek op het nachtkastje te hebben. De bibliotheekfunctie blijft dus belangrijk, en bestaat heden te dage nog steeds, hoewel slechts eenmaal per maand geopend.

Met nog steeds dezelfde enthousiaste Gerda Koenen die met plezier nu al 20 jaar haar deuren opent voor de leesliefhebbers. 



Het ontstaan van : PETANCA. 


Het petanca begon in 1990 met een paar schuchtere worpen in Puerto Rico, maar op 14 januari 1991 was San Fernando de nieuwe thuisbasis met in de organisatie Francine Siderow en Lou Bierens.
Men speelde onder de naam "Los Petanqueros" en mede onder de vertaalde naam “De Ballegooiers” (de bedenker is korte tijd daarna geschorst). 

Het was niet zo maar even ballegooien, nee, er kwam een echt bestuur met Jean Coppieters, Ida Albers, Wil van Deventer, Frank Goldberg en Gonni van Vliet.
Die bedachten in 1993 de ook weinig originele naam van “Cannebel”, hetgeen betekent "Canaria Nederland Belgie".

Latere clubleiders waren Bert Abeling, Roos Dreweck en Irene Verschueren. 

Er is ook geruime tijd gespeeld in El Tablero, maar daar stond men regelmatig voor een dichte deur. Uitgeweken werd toen naar Arguineguin maar rond de eeuwwisseling besloot men toch terug te keren naar San Fernando. 

Irene Verschueren organiseerde de petanca op vrijdag in San Fernando, en Wil van Deventer (beiden op foto) had de organisatie van de petanca op dinsdag (later woensdag) in Arguineguin, waar vanaf 2001 Ina van Beek het overnam. Deze petanca op dinsdag had de naam "El Carmen".

Niet ongenoemd mogen blijven de petancaspelers van het allereerste uur n.l. Jan van Willigen en Marinus Jonker.

Nu is het nog steeds Irene Verschueren die samen met Jan van Willigen en Heidi van Gennip de organisatie heeft in San Fernando, terwijl nu Ans Schouten en Marie-Louise Luiten samen met Marinus Jonker het vanaf 2009 allemaal regelen in Arguineguin. Echter alleen de petanca in San Fernando is erkend door de NVC, verschil moet er zijn. 



Het ontstaan van : BRIDGEN. 

In de tweede helft jaren ’80 werd er bridge gespeeld met direct al een moeilijke situatie want enkele spelers woonden in Las Palmas en er waren wat bridgers elders op het eiland. Om die reden is men in 1988 ook in Playa del Inglés begonnen met een bridge-afdeling onder het gezag van de NVC, die in 1990 officieel de naam “Brican” kreeg. 


Riek de Bilt (foto), die samen met Ans Kaales aan de wieg stond van de bridgeclub, organiseerde in een leuk hotel in de bergen een bridge-evenement in 1990 en verzocht de aanwezigen met een toepasselijke naam te komen.

Die kwam van Henny Postma, namelijk “Brican” waarin Bridge en Canaria voorkwamen. Met veel fantasie kon men er ook nog de namen van Riek en Ans uithalen. 

Bij het tienjarig bestaan in 1998 nam Herman Koenen de voorzitters-hamer over van Riek de Bilt en leidde de afdeling zo de nieuwe eeuw in. 

Daarna kwam de organisatie in handen van Bram Verheij en waren de (elektronische) omstandigheden en hulpmiddelen natuurlijk niet meer te vergelijken met de goede oude tijd van toen.

Momenteel is het Jelle Zijlstra die de bridgetouwtjes in handen heeft.





Het ontstaan van : TENNIS. 

Eind 1994 namen Katja Suy en René Roelofs het initiatief tot het oprichten van de onderafdeling Tennis binnen de NVC. Het ging zo moeizaam dat er maar 4 spelers waren op de banen van hotel "Buenaventura" in Playa del Inglés, waairvan er altijd wel één niet kwam opdagen en daardoor een willekeurige hotelgast op de baan werd getrokken.
Vermeldenswaardig is hierbij dat Vera, de vrouw van René, toen meedeed als scheidsrechter.
In maart werd de zaak dan ook maar ontbonden.

In 1997 nam Wil Langedijk een nieuwe poging en na een moeilijke start ging het tennis binnen de NVC floreren.
Er werd gespeeld op de banen van de Sun Club in Playa del Inglés. Eind 1997 nam Willeke de Neve de taken waar daar Wil Langedijk ziek was, en na terugkeer van Wil deden de dames samen de organisatie.

In mei
1998 werd de tennisclub officieel van een naam voorzien, het werd "Benevelt" (“Belgisch Nederlandse Vereniging Lawn Tennis”). De naam “Benevelt” is bedacht door Herman Koenen en is natuurlijk logisch voor deze sportieve activiteit.
Herman Koenen heeft tevens de “koe-bel” geschonken aan de tennisclub, die nog elke zaterdag klingelt over de tennisbanen, wanneer de tijd voorbij is.

In februari 1999 stopte Wil Langedijk met de organisatie en nam  Willeke de Neve (foto) geheel alleen over zorgde voor de verdere opbloei. Playa del Inglés is wel altijd de thuisbasis geweest. In het begin werd er gespeeld op de Sun Club, de laatste vele jaren was het kunstgras bij Holycan aan de Calle Holanda de ondergrond en momenteel worden de wedstrijden gespeeld op het gravelpark van Maspalomas. 

Eind 2017 stopte Willeke de Neve met de organisatie, nadat zij dus 18 jaar vele, vele tennissers plezier had gedaan met goede indelingen en een goede organisatie.
Rob Zoet nam het over maar dit duurde niet lang, slechts een jaar waarna nu Monique Hoogenhuizen de indelingen voor de nog steeds enthousiaste tennisfans doet.

Behalve de NVC-leden zijn ook “gasten”, die hier voor een korte vakantie verblijven, altijd welkom om mee te spelen. De Belgen nemen een belangrijke plaats in, ook wat de sfeer betreft. En niet te vergeten natuurlijk het après-tennis, de zogenaamde derde set.





Het ontstaan van : SOCIALE ZORG. 

Aan Sociale Zorg dacht men nog niet in de beginjaren ’70 en ’80 van de NVC. Men was toch immers allemaal nog jong?! Wel waren er al plannen om in de toekomst een soort Nederlands bejaardenhuis op te richten, maar dat bleek financieel niet haalbaar.
Alhoewel recentelijk dit idee weer onder de aandacht werd gebracht om met alle 440 leden van de NVC in één groot bejaardenhuis te gaan zitten, gebouwd tegen de helling van de Roque Nublo. 

In het Clubnieuws van toen was wel een rubriek “De Ziekenboeg”. Daarin werd vermeld wie er ziek was of geopereerd moest worden.
Maar ja, toen de vereniging groter werd was dat niet meer te overzien en vergat men wel eens iemand. Terwijl anderen juist weer niet wilden worden genoemd.
Dus die rubriek werd afgeschaft. 

Maar in 1993 werd de “Sociale Zorg” geboren, en dat werd aan Ans Kaales (foto) toevertrouwd.

Hoe en wat moest worden ervaren, in ieder geval helpen en bijstaan in noodgevallen. 

De Sociale Zorg is behoorlijk in de lift gekomen, toen de NVC erin slaagde contact te leggen met de IHD (Internationale Hulp Dienst) uit Nederland, met o.a. thuiszorg. 

Er waren ook wel telefoontjes, zoals “mijn wasmachine is stuk” of “mijn video doet het niet” maar die mensen zijn allemaal netjes opgenomen.
Een veelgehoorde opmerking in die tijd (en nu nog, toch?) is dat we met ons allen redelijk gezond en zelfstandig blijven op dit zonnige eiland.
Het klimaat is daarom de grootste hulp van de Sociale Zorg ! 

De Sociale Zorg anno nu wordt verzorgd door Anneke Wezeman en Dedy van Oost.



Het ontstaan van : BOWLING. 

Tijdens een verjaardagsfeestje van Riek de Bilt werd gevraagd of de gasten zin hadden “een balletje te gooien” in de kelderruimte van het appartementen-complex Paraiso in Playa del Inglés.

Men had die avond veel plezier en zo ontstond het idee om het vaker te doen: één keer per week bowlen met een sportieve groep. 
En zo was er ineens een NVC-bowling-club op 25 februari 1998.
Het was niet alleen gezellig, maar ook spannend, want goede resultaten halen wil toch bijna iedereen wel. 

Wil Langedijk (foto) was de initiatiefneemster en Jan van Willigen (de grote spelregelkenner op dat moment) nam waar als Wil er niet was. Iedere keer werden alle punten opgeschreven maar het ging vooral om de strijd en de gezelligheid.

We weten nu dus wanneer het is begonnen, maar helaas niet meer wanneer het is geëindigd. Maar vele jaren ontbreekt nu al de bowling binnen de activiteiten van onze vereniging.


Wederom zo’n zware bowlingbal over de baan jagen zou leuk zijn. Wie neemt het inititatief voor bijvoorbeeld een wekelijkse organisatie?



Het ontstaan van : VLAKWANDELEN. 

Het ontstaan van “vlakwandelen” kent eigenlijk een trieste oorzaak. Het was tijdens een bergwandeling op 29 maart 2001 dat de voorzitter van de bergwandelclub (en ook gids van die dag) Willemien Kuznik tijdens een pauze een stap teveel achterwaarts deed en in een afgrond gleed, met dodelijk gevolg. De schrik zat er bij een aantal wandelaars goed in en meerdere leden sloten zich toen aan bij een aantal mensen die kort daarvoor reeds met het fenomeen “vlakwandelen” waren gestart.

Er waren meerdere leden die het initiatief hiertoe namen, o.a. "witte" Henk Ringenaldus, Jan Hulst en ook Wil en Dick Langedijk. Jan Hulst ontpopte zich als organisator en de vele jaren daarna ging een klein groepje van circa 12 personen wandelen op vlakke gedeelten. Langzamerhand kreeg dit initiatief meer bijval en meer leden toonden belangstelling, maar Jan Hulst & companen wilden graag een selecte groep handhaven omdat het anders te groot zou worden, o.a. met het gezamenlijk lunchen. Ook bleef men graag op zichzelf en men wees aansluiting bij de NVC af.


Dit kabbelde zo enkele jaren door totdat Jaap van Heusden (foto links) begin 2009 een nieuwe vlakwandelgroep verzamelde en in samenwerking met de toenmalige voorzitter van de NVC, Jaap Commandeur, er ook een NVC-activiteit van maakte.

Al vrij snel sloot Hans Lucas (foto rechts) zich hierbij aan en gedurende drie jaren organiseerden Jaap en Hans vele mooie wandelingen.

Vervolgens nam Riet Smith, met Hans Lucas, de organisatie vanaf het jaar 2011 anderhalf seizoen waar, waarna in december 2012 het “wandelteam” (bestaande uit Leen en Fria Andeweg en Jan en Jennemie Aerts) de organisatie in handen nam en niet meer van plan is dit de eerstvolgende twintig jaar uit handen te geven.


Momenteel wordt de organisatie van het vlakwandelen gevoerd door de personen op de foto rechts, v.l.n.r.
Jennemie Aerts, Leen Andeweg, Jan Aerts en Fria Andeweg.
Hoewel sommige wandelingen ook door enkele andere leden worden bedacht en (voor)gelopen, zodat er altijd variatie blijft.

Het is op zo’n bergachtig eiland niet eenvoudig om vlakwandelingen te ontdekken maar tot nu toe is het aardig gelukt. Wel zijn het ieder jaar veelal dezelfde wandelingen als in één van de voorgaande jaren, maar vaak toch met verrassende kleine aanpassingen.

De vlakwandelingen worden voornamelijk gelopen langs de zuid- en oostkust met soms ook tussendoor een mooie stadswandeling zoals in San Fernando, in Telde en in Las Palmas!
Naast de sportieve in- en ontspanning is na afloop de gezamenlijke lunch natuurlijk een aantrekkelijke bijkomstigheid waar men met de organisatoren kan proosten op weer een geslaagde vlakwandeling.



Het ontstaan van : KLAVERJASSEN. 

In mei 1992 kon het bestuur wederom een heuglijke gebeurtenis melden. Na het ontstaan van andere activiteiten binnen de NVC werd toen het klaverjassen gestart.  De officiële naam van de vereniging was "De Zwervers".
Met speelde enthousiast in Playa del Inglés, bij De Volendammer. De initiatiefnemers van deze activiteit was de heer Ido van Oost (foto rechts met vrouw Dedy) en mevrouw J. Hartmann.
Of het aan de naam "Zwervers" lag of aan iets anders, in ieder geval viel de klaverjasclub in 1994 uiteen, men ging thuis verder spelen in kleinere groepjes.

Vanaf 2006 is het echter weer opgepakt door Marie-Louise Luiten en Ans Schouten.
Men startte in het restaurantje van Liberto en Mirjam Schulkens op de camping van Pasito Blanco (zie foto links).

Daarna werd een meer centrale plek gezocht en gevonden bij De Volendammer in de CITA in Playa del Inglés.
Menig jaartje werd daar gespeeld totdat de eigenaar aankondigde de zaak te gaan verkopen, en de klaverjassers een andere plek zochten. (Overigens is De Volendammer anno 2018 nog steeds niet verkocht.....).

Maar die andere plek was bij de Frajahut, ook in de CITA, van Frans en Jakko waar de volgende jaren met plezier en ook een beetje tocht op de gang, werd gespeeld.
Momenteel speelt er iedere dinsdagavond een grote groep NVC-leden in De (nieuwe) Hut in de CITA in Playa del Inglés het Amsterdams Klaverjassen, nog steeds onder leiding van Marie-Louise Luiten en Ans Schouten.



Nog enkele historische feiten :
  • In het Clubnieuws verschenen al snel advertenties, met ook kopieën van logo's en andere afbeeldingen van de adverteerders. Maar het duurde nog vele jaren voordat de eerste foto verscheen van een NVC-lid en/of een foto van een activiteit met daarop NVC-leden. In april 1994 verschenen een aantal foto's van leden in een reportage van het 20-jarig lustrumfeest op 7 maart 1994, en ….. deze foto's waren ook nog eens direct in kleur.
  • In 1980 verscheen de eerste advertentie in de nieuwsbrief c.q. Clubnieuws.
  • Er is bij de NVC ook sprake (geweest) van enige ballotage. Vanaf 1973 heeft men 20 jaar lang iedereen kunnen en willen accepteren als lid, maar in 1993 werd het Huishoudelijk Reglement aangepast en diende een nieuw lid zich te moeten laten voordragen door twee andere NVC-leden. Op de Algemene Ledenvergadering van december 2018 zal het bestuur een voorstel aanleveren om deze ballotage weer af te schaffen.
  • In 1974 deed het bestuur beschaamd melding dat de clubkas, inclusief de door vele leden reeds betaalde contributie, was gestolen. Het werd bewaard in een klein kistje in de kledingkast bij de voorzitter thuis. Er werd een oproep gedaan door een lid aan alle leden om de contributie nogmaals te betalen om zo de kas weer de nodige fundering te geven …..



                                                            
1983: Clubleden bij hotel Reina Isabel voor de viering van het 10-jarig bestaan van de NVC in Las Palmas.


   1988: Feestelijk gekleed voor het feest van 15 jaar NVC in de Scala van hotel Tamarindos in San Agustin.


   1993: In Playa del Inglés bij het zwembad van restaurant Paraiso i.v.m. het 20-jarig bestaan van de NVC.



                  Voorzitters komen, en voorzitters gaan, maar deze foto van voorzitters blijft altijd bestaan