Spaanse Sferen‎ > ‎

NVC en/of leden



Petanca prijs
 
De door Irene Verschueren super goed georganiseerde NVC petanca wedstrijden in San Agustin hebben hun vruchten afgeworpen. 

Want ook in Nederland heeft de op Gran Canaria opgedane ervaring voor een prachtig succesje gezorgd binnen de Jeu de Boules club 't Sand' in Driebergen

Het werd een mooie 2e prijs voor Frank Goldberg.








Ziek zijn ….. beter worden ….. 

Je hebt wat last, wat pijntjes, dat duurt al even, dat duurt te lang. Alert ga je naar de huisarts, de volgende dag ben je bij de specialist. En dan kan men niets vinden. De arts denkt dat het niet ernstig kan zijn want het wordt niet groter, niet harder, niet duidelijker en ook niet pijnlijker.
Ook zijn er geen verdere klachten die kunnen duiden op de oorzaak van het ongemak. Als de tijd verstrijkt, afgewisseld met diverse echo’s, enkele puncties en meerdere scans denkt de arts nog steeds dat het niet ernstig kan zijn, want er zijn geen harde feiten, toch? 

 
De eerste maanden van een ziekte-proces zien er niet zo vaak uit als boven in enkele regels omschreven.
Ben ik dan toch weer die uitzondering die ik zo graag niet wil zijn? 

Totdat de arts besluit om nog maar enkele puncties te nemen, en er nu wel een duidelijke diagnose is. Dat die negatief is, is wellicht voor de patiënt niet zo leuk, maar voor de arts zeker zo bevredigend. Dan nog maar een paar scans om de duidelijkheid wat duidelijker te maken, want stel je voor dat achteraf de duidelijkheid wat onduidelijk zou zijn. 


 Je leeft van prognose naar prik, van idee naar infuus, van sentiment naar scan en tenslotte van gisteren naar chemo. En niemand maar dan ook niemand gelooft dat ik dit allemaal heb verzonnen om maar niet weer te moeten deelnemen aan zo’n zware bergwandeling, of uren in de zon te moeten lopen tijdens een vlakwandeling. En dan heb ik het nog geen eens over het steeds weer moeten bukken om die loodzware petancaballen op te rapen. 

Nu lig ik af en toe heerlijk in mijn bed, of kuier door de koelkoude dagen van het natte Nederland. Een huis hebben we hier niet meer, maar we voelen ons wel thuis. Geestelijk is het voelbaar verfrissend om weer eens afstand te nemen van alle Canarische commotie, maar één ding wil ik ook wel zeggen: waarschijnlijk ga ik dat eilandje toch wel missen ! 

Ed Jensen



Johnny van der Laan, kleurrijke nestor

Een bekende figuur bij de NVC én in Las Palmas: Johnny van der Laan (89 jaar inmiddels), lid van onze vereniging sinds 1959. 

Opzienbarend in ieder geval, alleen al door zijn verschijning, altijd met felrode pet.
Een vrolijke man, zin in het leven en vol verhalen, die hij in de afgelopen jaren royaal kwijt kon in NVC Clubnieuws.
Als je op de juiste knop drukt krijg je een overvloed aan informatie, humor en stukken historie toegespeeld waaraan geen einde schijnt te komen. Logisch, want hij heeft gewerkt als grondsteward bij de KLM en daarna een jaar of 20 gewerkt als fotograaf bij enkele rondvaartbedrijven in de Amsterdamse grachten en daar valt veel te beleven. 

We treffen Johnny op de Las Canteras boulevard in Las Palmas, waar we hem uitgebreid spreken en hij kan vertellen over de plannen die hij heeft. “Ik kon geen algemene stukken meer schrijven, omdat het NVC blad alleen over Gran Canaria of Spanje publiceert. Maar ik schrijf graag en heb nog veel te vertellen”.

“Daarom nu toch een eigen rubriek over beroemde mensen die ik ontmoet heb in mijn werkzame leven”, stelt hij vast. Dan komt er een rij namen waar je U tegen zegt: Clark Gable, Agatha Christie, Richard Burton, Cliff Richard, maar ook Ramses Shaffy en Petra Lasseur.
Er staat ons dus heel wat te wachten in de komende nummers. 

Gezellige tijd
Na zijn werk in de zomer trok Johnny als zoveel clubleden naar het zonnige zuiden, waar hij in Las Palmas ging wonen. Enkele malen verhuisd, maar altijd in de Calle Luis Morrote. Hier had hij een gezellige tijd met een aantal andere NVC leden, die tot de noordelijke tak van de club behoorden. Vrijwel dagelijks ontmoetten ze elkaar op een terras aan het bekende plein Parque Santa Catalina en in feite gebeurt dat nog steeds, al wordt het clubje kleiner.
“Hier had ik het erg naar mijn zin. En omdat ik in Amsterdam zowat dag en nacht aan het werk was had ik daar geen tijd om mijn salaris op te maken, zodat ik het me kon permitteren om te overwinteren op Gran Canaria”, vertelt hij lachend. 
Lang is hij nog in de Amsterdamse binnenstad blijven wonen, in de bekende Albert Cuypstraat, maar kortgeleden besloot hij toch om dit adres op te geven en definitief op Gran Canaria te gaan wonen. 
Daar maakt hij dagelijks zijn wandeling in de omgeving van zijn appartement, dat heel strategisch gelegen is aan een van de straten, die rechtstreeks richting boulevard lopen. En waar hij druk is met zijn belevenissen uit het verleden op te schrijven.

Piet Kort



Afscheid van alweer een winterseizoen 

Het zogenaamde winterseizoen zit er weer op. Welgeteld 74,3 procent van de NVC-leden vertrekt van Gran Canaria naar vele andere thuis-landen zoals Nederland, Belgie, Spanje, Italie of zelfs ook Zwitserland.
De overige 25,7 procent moet hier wel blijven op het eiland, daar zij hier een woning langdurig hebben gehuurd of zelfs hebben gekocht. 

Zelf heb ik niet zo het gevoel dat ik persé weg moet van het eiland, in de winter doe ik namelijk al heel weinig, en in de zomer is het niet anders. Het lijkt een beetje op mijn werkzaam bestaan van voor mijn pensioenering : zolang m'n baas net deed alsof ik veel verdiende, deed ik altijd net alsof ik hard werkte. Ik behoorde tot de jongere generatie die al snel verouderde. 

Daarom heb ik het ook zo naar mijn zin in de NVC want de meeste NVC-leden hebben gelukkig geen 9 tot 5 mentaliteit. Eerder van 10 tot 3. Want werken maakt echt niet gelukkig.

Als je 's morgens met de kippen opstaat, overdag werkt als een paard en 's avonds zo moe bent als een hond dan is de kans groot dat je een ezel bent. Aldus mijn opa. 

Ook wil ik vele medeleden goedwillend waarschuwen. Zijn we eindelijk met ons allen toe aan onze welverdiende rust, gaat men toch meedoen aan allerlei vreemde activiteiten. Mensen die altijd op hun werk de lift namen, gaan nu bergwandelen. En diegenen die altijd te beroerd waren om een ordner uit de kast te halen zijn nu als idioten aan het gooien met die zware petancaballen. Echt waar mensen, activiteiten maken meer kapot dan drank kan goedmaken. Maar het kan ook anders, ik zie het in mijn omgeving. Een kameel kan 8 dagen werken zonder te drinken, een NVC-lid kan 8 dagen drinken zonder te werken. 

Maar okay, niets doen is blijkbaar ontzettend moeilijk, je weet namelijk nooit wanneer je daarmee klaar bent. Zelf ben ik altijd rustig. Ik ben niet lui, ik ben alleen extreem gemotiveerd om niets te doen. Dus vandaar mijn persoonlijke goede raad: Als je volgend jaar zin hebt om aan een activiteit mee te doen, ga dan zitten en wacht tot dat gevoel overgaat. 

Ed Jensen

 




Fitness voor ouderen 

We weten het allemaal bij de NVC, het is gewoon te gezellig op het eiland. We eten meer dan goed voor ons is, natuurlijk mag daar een drankje bij en na 3x deze cyclus is het alweer tijd voor het journaal op Nederland 1. Echter die kilo’s die er langzaam, maar zeker, bijkomen zijn niet van dat eten en drinken en weinig bewegen, nee, dat komt doordat ons lichaam vocht vasthoudt bij deze warme temperaturen.
U hoort het al, ik zit nog in de ontkenningsfase. 

De remedie is “bewegen”. De eerste fase om er iets aan te doen is om erover te praten. Liefst bij een lekker hapje en een dito drankje. Deze eerste fase mag best een paar jaar duren. Maar dan, dan volgt toch de tweede fase en dat is “geen woorden maar daden”. We spreken dan af dat we elk drie activiteiten op een shortlist zetten. Ook deze tweede fase mag best enkele jaren duren, we moeten het op onze leeftijd niet overhaasten want voor je het weet heb je het aan je hart. 

Nu is het inmiddels medisch vastgesteld dat het meedoen aan activiteiten goed is voor het lichaam, maar slecht voor de geest. Je spieren worden harder en het buikvet wordt minder maar wat weinigen weten is dat ook het rechterdeel van de hersenen sneller aftakelt.
En iedereen die lid is van de NVC en aan meer dan één activiteit meedoet weet waartoe dit kan leiden. 

Ik heb de shortlist gezien van enkele leden, nou, daar werd ik niet vrolijk van. Een vrij gezette dame van de petanca, u weet wel, zo iemand die de zware ballen met zo’n magneetje naar zich toe trekt, had op nr. 1 hardlopen, op nr. 2 touwtje springen en op nr. 3 trappen lopen. Bij zo’n pakket krijgt u gratis een enkeltje naar het hospitaal. Mocht u interesse hebben in petanca, dan komt daar binnenkort een plaatsje vrij. 

Een man die wat zorgeloos door het leven gaat en soms wat stukjes schrijft in dit Clubnieuws raadpleegde de activiteiten van onze vereniging op de NVC-website. Hij dacht na over de volgende keuzes:
1. Klaverjassen, 2. Bridgen en 3. Bibliotheek, en als reserve Concertbezoek. Maar zoals u weet kan een man, hij althans niet, geen twee dingen tegelijk doen, dus het is gebleven bij het nadenken. 

 U leest het al, iedereen doet het op zijn eigen wijze. Maar dat er iets moet gebeuren is wel duidelijk. Op het moment dat je naar beneden kijkt en niet meer kunt zien of je veters gestrikt zijn dan is het te laat.

Zelf, maar nu word ik wel heel persoonlijk, zou ik erg veel baat hebben bij een straf regime van huishoudelijke karweitjes zoals stofzuigen, ramen lappen en gezond koken, aldus mijn slanke echtgenote enigszins spottend. Maar ik vind dat je nu ook weer niet moet overdrijven. 

Zo’n haat-liefde verhouding heb ik ook met de NVC. Nee, niet met de club zelf, dat is alleen maar liefde. Maar meer en vooral met de diverse activiteiten, dat is meer de haat. Het lijkt allemaal leuk, maar het is zo vermoeiend. Naast de regelmatige bezoeken aan de bibliotheek en de concertzaal ook nog op maandag bridgen, dinsdag klaverjassen, woensdag petanca, donderdag wandelen, vrijdag petanca, zaterdag tennis en dan wil men ook nog een keer gaan rikken.

Wat ben ik blij dat het bowling als NVC-activiteit is geschrapt en dat de koffieochtenden gelukkig ook bijna voorbij zijn ……..

Ed Jensen



Wat wij willen weten van de nieuwe penningmeester

De redactie van Clubnieuws heeft nagedacht wat wij nu eigenlijk willen weten van onze nieuwe penningmeester die in de recente ALV is benoemd. We kunnen natuurlijk eerst het persoonlijke deel bekijken, maar eerlijk gezegd is de redactie meer geïnteresseerd in zijn vakkennis, het is tenslotte om die reden dat hij is aangetrokken als penningmeester van deze vermogende club.

Wim Bruinzeel is geboren in 1952, dat is een voordeel, want nog vrij jong dus. Geboren in Rotterdam, dat is nu niet bepaald een voordeel met bijvoorbeeld een Zeeuwse voorzitter en een Friese secretaris…… 
Wel heeft hij na de lagere school doorgeleerd, want na de HBS-A heeft Wim de studie bedrijfseconomie voltooid en aansluitend ook nog postdoctorale opleidingen tot registeraccountant en belastingadviseur gevolgd.  
Na de dienstplicht heeft hij enige jaren als kantoorleider bij een middelgroot accountantskantoor in Den Haag gewerkt, waarna hij sinds 1984 in Den Haag een eigen accountants-en belastingadvieskantoor met ruim 35 medewerkers heeft geleid, dat eind 2004 is gefuseerd met een grote adviesorganisatie.
In 2010 is hij bij dit kantoor als partner uitgetreden en hij fungeert sindsdien als zelfstandig adviseur en arbiter/bindend adviseur.
 
Tot zover zit het dus wel goed en zal de NVC er met al die financiële kennis niet armer op worden. Maar heeft hij nog specifieke kwaliteiten?
 
Zijn specialismen en jarenlange ervaring liggen met name op het gebied van bedrijfsovernames en financiële kwesties bij nakoming van allerlei contractuele verbintenissen zoals beëindiging van samenwerkingen, geschillen of bij echtscheidingszaken.
Ook de beheersing van diverse talen (Duits, Engels, Frans en Spaans) heeft zijn nut in internationale arbitragekwesties bewezen. Hij is verder bestuurder van diverse stichtingen en verenigingen.
Dus dat zit ook wel goed binnen de Nederlandse Vereniging Canaria met deze kwaliteiten, mocht u ooit willen samenwerken binnen de NVC, of geschillen willen beslechten of zelfs echt willen scheiden.
 
Nu het eerste (vakkundige) deel hiermee naar tevredenheid van de redactie is behandeld, toch maar doorgevraagd naar de zaken van persoonlijke aard, daar zeker 99% van de NVC hierin is geïnteresseerd.


Wim Bruinzeel is in 1979 getrouwd met Monika (geboren in het Duitse Kaiserslautern) en samen hebben zij 2 kinderen: 

Zoon Dennis is 31 jaar, chef-kok, woont samen in Zoetermeer met Daphne en hun kindje Dylan van 4 jaar.
De andere zoon Eric-Robin is 28 jaar, financial controller en woont in Delft met echtgenote Tanya en dochter Millina van slechts 4 maanden.

Wim en Monika Bruinzeel zelf wonen al meer dan 30 jaar in Rijswijk en hebben sinds 1990 een tweede huis in Malmedy, in de Belgische Ardennen. In de zomermaanden pendelen ze heen en weer tussen deze twee locaties. 

Maar ja, dat is de zomer, wat moet je dan doen gedurende de winter?
 
De eerste keer dat zij op Gran Canaria waren, was in 1984 voor drie weken zomervakantie. Sindsdien zijn ze regelmatig voor één of twee weekjes terug op het eiland geweest, maar vanaf 2009 was dat voor een langere periode in de winter.
Inmiddels verblijven zij voor een maand of vijf in de periode medio november tot medio april met 2 weekjes onderbreking gedurende de kerstdagen en Oud en Nieuw. 
Gedurende een jaar of 4 verbleven zij in Tauro bij Amadores in de maanden januari tot april, de laatste 3 jaar verblijven zij echter nu in een bungalow in Campo Internacional, gehuurd van een Spaanse eigenaar uit Las Palmas. 

De redactie dankt Wim Bruinzeel voor zijn informatie en hoopt dat hij naast het meedoen aan de activiteiten van de NVC nu ook zijn taak als penningmeester met verve mag invullen.

Ed Jensen



Het erelidmaatschap 

Met dank aan de met name genoemde families, die voorgesteld hebben om binnen de NVC weer een paar ereleden te benoemen en met dank ook aan het bestuur om hieraan gehoor te geven, wil ik graag heel even terugblikken op het verleden.
Wat is er in de laatste 25 jaar veel veranderd. De hoofdactiviteiten van onze vereniging bestonden uit bridge en koffieochtenden, die afwisselend in het Zuiden en Las Palmas werden gehouden en 1x per jaar een bloesemtocht en een Sinterklaasviering. Het is bepaald een goede ontwikkeling hoe veel actiever men nu is. 

Er worden veel meer buiten activiteiten georganiseerd: zoals tennis, petanca en (berg)wandelen en het is leuk terug te denken aan die Spaanse aannemer, die ons buitenlanders zo graag liet zien hoe mooi het binnenland van Gran Canaria is. Hij zette een paar kisten in de laadbak van zijn vrachtauto. Met een paar Scandinaviërs zaten we daarop en bracht hij ons naar een mooi plekje in de bergen. Het allereerste begin van de Montañeros van de Lage Landen. 

Voor de oprichting van onze bergwandelclub in 1997 vond eerst nog een voorzichtige klim plaats met een groepje moedige leden naar de Roque Nublo en mijn meest gewaardeerde herinnering en compliment kwam van de toenmalige voorzitter, die al 16 jaar overwinterde op Gran Canaria en boven aangekomen, met gestrekte armen, uitriep: "Wat is dit ongelooflijk mooi !" 

Deze zelfde voorzitter was een faliekante tegenstander van de reünies in Nederland, maar toch bleken ook deze bijeenkomsten op 31 augustus een groot succes en we kijken met veel belangstelling uit naar het 25 jarig bestaan van dit evenement in 2017.
De grote schoolvakantie besloeg vroeger de maand augustus met tot besluit de viering met veel vuurwerk ter gelegenheid van de verjaardag van koningin Wilhelmina. Een prima datum dus om onze reünie goed te kunnen onthouden. Lange tijd was dit vast wel het geval, maar nu is ook deze verjaardag volkomen verleden tijd.

Frank Goldberg



Hulde aan (onze) vrijwilligers

Onze NVC bestaat al vanaf 1973, en ook al vanaf die tijd bestaan er vrijwilligers. Althans, binnen onze vereniging, want voor het ontstaan van de NVC was het begrip vrijwilliger al bekend, beroemd en berucht.
 
In 1896 waren de organisatoren van de eerste moderne Olympische Spelen op zoek naar een groots evenement dat de Spelen kleur kon geven, en dat tegelijkertijd herinnerde aan de glorie van het oude Griekenland. Men kwam uit bij de heer Pheidippides. Volgens de legende rende deze Griekse vrijwilliger vanuit het stadje Marathon naar de hoofdstad Athene om het nieuws van een militaire overwinning op de Perzen over te brengen. Aan het einde van zijn slopende reis kon Pheidippides nog net “we hebben gewonnen” uitbrengen. Toen viel hij dood neer. Dankzij deze vrijwilliger hebben we nu de marathon.
 
Ongeveer hetzelfde was ook van toepassing op een stadsomroeper, een vrijwilliger van de rechtbank die publieke uitspraken bekendmaakt in de naam van de regerende monarch. Hierin was slecht nieuws vaak inbegrepen, zoals belastingverhogingen. Nadat de zevende omroeper was gedood ging men maar over tot papieren mededelingen.
 
Moraal van dit verhaal: of je nu goed nieuws of slechts nieuws brengt, het loopt altijd slecht met je af ! 

Het is een lange inleiding om te komen tot onze eigen vrijwilligers bij de NVC. In de afgelopen 43 jaar zijn dat er tientallen, nee honderden geweest en als we alleen al naar dit jaar kijken zouden we er zo weer een flink aantal kunnen noemen. 

Bij alle activiteiten zijn trekkers, organisatoren, helpers enz. betrokken. Wij als deelnemer van die activiteiten vinden dat maar heel gewoon. We zeggen gedag, we melden ons aan en we spelen ons spelletje of doen onze wandeling. Achteraf een bedankje is er al lang niet meer bij.
Ook die vrijwilligers moeten roeien met de riemen die zij hebben, of soms een beslissing nemen die de één wel bevalt maar de ander tot boosheid brengt. Zij zijn naast organisatoren ook boodschappers, dus soms van goed en leuk nieuws, soms van vervelend of slecht nieuws.
En dit geldt natuurlijk ook en helemaal voor de leden van ons bestuur.
 
Het advies "Don't shoot the messenger" werd voor het eerst gebezigd in een stuk van William Shakespeare. Als Cleopatra verteld wordt dat Marcus Antonius met een ander getrouwd is, dreigt zij de ogen van de boodschapper als ballen te gebruiken, wat de reactie uitlokt:
“genadige vrouw, ik breng wel het nieuws maar sloot niet het huwelijk”.

Een bijna soortgelijke uitdrukking is "Don't shoot the piano player; he's doing the best he can", 
(schiet niet op de pianist, hij doet toch zo zijn best).

Ik zou dan ook willen oproepen om hierbij eens stil te staan als u zich weer aanmeldt bij een activiteit, of als er een ledenvergadering is.

Denk altijd goed na voordat u iets doms zegt, laat uw (verbale) wapens eens thuis, probeer te genieten en laat vooral die vrijwilligers genieten!

Boodschapper Ed



Voorzitter Frans de Voogd heeft er zin in ! 

Hij zag het aanvankelijk niet zo zitten, pas een jaar of drie lid van de NVC en dan al voorzitter van een club, die op dat moment bestuurs-problemen had. Maar na een eerste seizoen voorzitter van de Nederlandse Vereniging Canaria is hij toch enthousiast: de jeugdige zeventiger Frans de Voogd uit Het Zeeuwse Oostkapelle. 

Met zijn professionele bestuurservaring en het werken in groepen van verschillende disciplines heeft hij het samen met zijn NVC-bestuurders voor elkaar gekregen weer harmonie in de NVC te krijgen en alle vervelende dingen die zich de laatste jaren voordeden, definitief uit te bannen. “Onze taak is nu beweging in de club te krijgen, want er komt een hele nieuwe generatie leden aan”.

Nieuwe initiatieven
Frans heeft zich voorgenomen zoveel mogelijk te gaan praten met de NVC mensen als er bijeenkomsten zijn en bij andere gelegenheden, om zo te horen wat er leeft in de club. “Ik vind dat we als bestuur beleid moeten maken en ons richten op het heden en de toekomst.

Mijn idee is om leuke dingen met de club te doen en te werken aan nieuwe initiatieven, die ook uit de leden zelf mogen voortkomen.

Het trefwoord moet zijn: ontmoeting, dat is belangrijk. Vandaar uit allerlei dingen organiseren, die de gezelligheid met elkaar bevorderen”, stelt hij als we hem in Oostkapelle opzoeken in zijn comfortabele woonhuis.

Een opvatting die aansluit bij zijn instelling en ervaringen die hij in zijn beroepsleven heeft opgedaan. Het is duidelijk, dat de beroeps achtergrond van Frans de Voogd bijzonder geschikt is voor de taak die hij nu op zich heeft genomen: hij weet waar hij het over heeft en hoe het moet! 

Teamleider en directeur
Na een studie aan de Sociale Academie in Den Haag ging hij werken als sociaal cultureel werker in de functie van buurthuisleider in de Schilderswijk. Niet de gemakkelijkste buurt van de Hofstad, maar zeker een interessante tijd. Terug op het Zeeuwse eiland Walcheren werd hij teamleider en directeur van de Stichting Welzijn voor Ouderen.

Frans is ook ouderling/kerkvoogd geweest van de Nederlands Hervormde kerk in Oostkapelle, waar natuurlijk ook veel gesprekken met mensen moesten worden gevoerd en problemen worden opgelost.

Een betere achtergrond voor een bestuurslid van onze vereniging kunnen we ons bijna niet voorstellen…. 

Ontdekkingstocht
Als trotse Zeeuw vond Frans de Voogd een gesprek van een paar uur niet voldoende voor een kennismaking! Daarvoor was een kleine ontdekkingstocht over Walcheren beslist noodzakelijk. Dus hebben we genoten van enkele prachtige Zeeuwse plaatsen als Vlissingen, Veere en Middelburg.

Rijdend over de lange zeedijk langs de Noordzee hebben we genoten van de prachtige vergezichten en bij Neeltje Jans bij de afsluiting van de Oosterschelde hebben we ons het “Proef Zeeland” menu goed laten smaken. Met een gevarieerd vismenu natuurlijk.

“De verscheidenheid in persoonlijkheden en leeftijden van de NVC-leden maakt het lid zijn van de club en het bezig zijn in het bestuur niet gemakkelijk, maar wel boeiend en dankbaar.

Ik heb er echt zin in”, aldus onze kersverse voorzitter, die dan wel nog maar kort lid is van de vereniging, maar Gran Canaria als vakantieoord al lang geleden ontdekt had. Hij houdt van het eiland en van de zon. 

Piet Kort en Henk van den Bovenkamp

 


RELATIE – RODDEL – RELAAS 

Eerder had ik in een onbezonnen bui een stukje voor het Clubnieuws geschreven. Volgens vele lezers gebeurt dat gelukkig maar één keer per maand. Zij zien dat n.l. als een soort literaire ongesteldheid.
Maar in dat stukje had ik vermeld dat als ik ooit eindredacteur zou worden van dit blaadje, er dan iedere maand een roddel-relaas zou komen over de relaties binnen de NVC. Helaas moet ik u teleurstellen. 

Volkomen onverwachts werd ik aangewezen voor de ondankbare taak van eindredacteur ….. ja, het is niet van harte, u leest het al …. de namen van alle NVC-leden werden door het bestuur in een borrelglas gedaan (zoveel leden hebben we nu ook niet meer na alle Hoekse en Kabeljauwse twisten van de laatste jaren) en wiens naam kwam er uit? Juist, die van mij, nadat acht eerdere lootjes waren geopend en weer waren weggegooid. De corruptie is er echt niet alleen binnen de FIFA! 

Ik maakte direct al mooie sociale plannen, zoals bijv. ook vluchtelingen toelaten tot het ledenbestand, alle leden boven de 70 royeren want die doen toch nauwelijks meer mee aan de activiteiten, en dus ook het starten van een maandelijks relatie-roddel-relaas.
Maar het hele bestuur stak hier een stokje voor, zo eensgezind zijn ze nog nooit geweest. Het mag niet, en als ik mij er niet aan houd dan wordt mijn eindredacteurschap met nog eens zeven jaar verlengd. 

Nou, dat is zelfs voor mij te gortig. Dus ik ga niet schrijven dat u bij het bergwandelen vooral moet letten op die twee achterblijvers die steeds uit het zicht blijven. En ook niet over dat leuke stel klaverjassers dat elkaar ook later op de avond steeds aftroeft.
Oogcontact mag niet bij het bridgen, maar als blikken konden spreken zou ik drie pagina’s kunnen vullen. Ook zult u niet lezen, althans niet in dit clubblad, dat die vier spelers op baan 8 bij petanca ook het hele weekend met elkaar doorbrengen. En zeker niet over die man en vrouw, geen echtgenoten zijnde, die tijdens het tennis elkaar wel heel joviaal steeds “fifteen-love” toeroepen. 

Het Cubnieuws blijft dus gewoon clubnieuws, in ieder geval zolang er een club is, en zolang er nieuws is. Op welke wijze dat in de toekomst gaat gebeuren ga ik eens bespreken, welke jongedame wil mij helpen? 

Ed Jensen



NVC-Clubnieuws nieuwe stijl

Hebben we net de jaarvergadering achter de rug, komt de volgende verandering er al weer aan. Jaap Commandeur heeft besloten met pensioen te gaan en beëindigt zijn activiteiten bij het Clubnieuws. Hij heeft 7 jaar in de redactie gezeten, en is in die 7 jaar opgeklommen van eenvoudig medewerker tot eindredacteur. Dat waren de 7 vette jaren. Als het leven zo eenvoudig blijft als het altijd is geweest, komen nu dus de 7 magere jaren, en juist nu mag ik van het bestuur de eindredactie van het Clubnieuws doen. Dank u wel, hoor!

Daarom is het misschien goed om mij eerst even aan u voor te stellen. Hoewel een enkeling mij wellicht al kent als diegene die op de tennisbaan de ballen meestal keurig uit slaat in plaats van in. Of als de man bij het petanca die de gunstige uitslag van ons team met een perfecte laatste worp volledig verpest. Ook bij het wandelen ben ik herkenbaar, n.l. aan mijn o-benen die ik van het varen heb overgehouden, maar die bij de NVC overigens prima van pas komen bij het schommelende bestaan van onze vereniging. Of van mijn werkzaam leven, daar heb ik bij een groot bedrijf gewerkt en had daar een hele hoge positie. Ik werkte namelijk op de achtste verdieping.

En dan nu mijn nieuwe functie als eindredacteur. Nou, u gaat het echt beleven, ik ga het op mijn eigen(wijze) manier doen. Hierbij reeds enkele voornemens van mij, maar daarvoor is het nodig dat we even (terug)duiken in de historie:
Het verenigingsbulletin was in de beginjaren (de jaren ’70) een eenvoudig papiertje, dat door de voorzitter zelf werd getypt. Later werd het een echt “blaadje” dat in gestencilde vorm werd uitgegeven. Daarna, in de jaren ’80, werd het langzaam een echt boekje met een mooie omslag. In 1988 was de oplage gegroeid naar 100 exemplaren.

Toen de penningmeester het Clubnieuws ging steunen vanuit opgebouwde reserves en de computer zo rond 1995 zijn intrede deed werd het boekje door de toenmalige redactie op moderne leest geschoeid en werd het steeds professioneler. Heden ten dage verschijnt het NVC Clubnieuws standaard in kleur zeven maal per jaar in een oplage van 400 exemplaren.

Tot zover het leuke nieuws, nu de toekomst. Als je bij de NVC meedoet met een activiteit, welke dan ook, hoor je toch vaak dezelfde geluiden. Namelijk dat vroeger alles beter was, alles mooier was en dat veel mensen toch eigenlijk wel weer terug zouden willen naar die oude tijd. 

En dat zijn nu precies mijn gedachten bij het Clubnieuws, gewoon weer terug naar die goede oude tijd. En dat houdt in dat het nu zo kleurige Clubnieuws ooit zo maar zou kunnen verdwijnen of dat het dus weer in gestencilde vorm zal worden uitgegeven. Want het verleden is de toekomst.
De onlangs nieuw gekozen voorzitter Frans de Voogd zal bij het aanvaarden van zijn functie nooit hebben geweten wat de overige bestuursleden al lang wisten (maar hem dat nooit hebben verteld), namelijk dat de voorzitter met ingang van het nieuwe seizoen het clubblad weer zelf op een eenvoudig papiertje moet typen. 

Al het NVC-nieuws staat nu al op de NVC-website die iedere maand door steeds meer mensen wordt bekeken. Altijd up-to-date en altijd bij de hand, tenminste, als je over een computer beschikt. En diegenen die weinig hebben met de computer krijgen dan gewoon dat gestencilde blaadje maandelijks via de email of in de gewone huiselijke brievenbus. Maar …... wel zelf getypt door de voorzitter, dat weer wel.
 
Natuurlijk wil ik Jaap Commandeur en al zijn voorgangers en alle leden die tot nu toe aan het Clubnieuws hebben meegewerkt bedanken voor hun inspanningen. Misschien is met Jaap niet alleen een goede maar ook de laatste eindredacteur weggegaan, en ben ik slechts een interim. Eindredacteuren komen en gaan, maar het Clubnieuws blijft echt wel bestaan. In ieder geval tot de volgende ledenvergadering……

Ed Jensen



Vroeger was het allemaal beter

 

De hele zomer heerlijk in Holland geweest, de dingen kunnen doen die je wilt doen, alles loopt dan eigenlijk op rolletjes en zonder echte zorgen. Of het moet je schoonfamilie zijn, maar ach, dan maar veel ja en amen zeggen en je echtgenote de hemel in prijzen (figuurlijk dan) en dan zijn die toch ook weer tevreden.

 

Maar dan, maar dan, dan komt toch langzaam de datum weer in beeld dat je moet vertrekken naar Gran Canaria, dat je je weer moet aanpassen aan de grillen van de vlakwandelaars en de grollen van de bergwandelaars. Woensdag petanca, nee toch, alweer? En maar niet denken aan tennissen, ook dat nog.

 

Vroeger, toen alles beter was, ook bij de NVC, in die tijd werden wij ook lid. Dat kon niet zomaar, want je moest worden geïntroduceerd. Dat is een ander woord voor ballotagecommissie. Dat was natuurlijk een hindernis van jewelste, maar van jongs af aan ben ik vrij creatief geworden in die dingen. Een mulodiploma was eenvoudig te kopiëren op de eerste kleurenprinter, en het certificaat van de zeevaartschool was een kwestie van het schuiven van enkele geeltjes. Dat er daarna in mijn loopbaan drie schepen op een zandbank liepen, geen idee hoe dat kwam.

Maar hoe kun je nu worden geïntroduceerd bij de NVC als je niemand kent? Wel, je gaat op zaterdag naar de tennisbaan waar de leden spelen, ziet een dame ontzettend slecht spelen en geeft haar een daverend compliment. Helemaal gesmolten vertelt zij dat aan haar man, tenminste ik neem aan dat diegene die haar teder in de nek zoende haar man was, en je hebt zo twee vrienden gemaakt die jou en je echtgenote heel graag als lid willen introduceren. Komen hun namen ook eens in het Clubnieuws.

 

Maar goed, eenmaal lid van de NVC ga je de vereniging eens ontdekken. Je legt een troefkaart bij het ene kaartspel, biedt met overgave bij een ander kaartspel, probeert enthousiast met drie zware kanonskogels het petancaspel van een ander te verstoren, loopt op sandalen een zogenaamde zware bergwandeling mee of je loopt vlak. En dat laatste is nu precies het verschil tussen vroeger en nu.

 

De eerste vlakwandeling die ik heb meegemaakt, vele jaren geleden dus, toen alles nog beter was, die was werkelijk vlak. Nog geen kiezelsteentje ben ik toen tegengekomen. Fluitend liep ik de tocht uit, over mooie wegen.

Nu, anno 2015, is het allemaal heel anders. Nu spreekt men van platwandelen en gaan we “de baan” op. Wel loop ik ook deze tocht nog fluitend uit, maar dat komt door mijn astma. En het is allemaal veel zwaarder geworden. Twee jaar geleden gingen we zo maar een heuse berg over, tussen Puerto Rico en Amadores. Boven keken we neer op de Teide op Tenerife, en die is al 3718 meter.

Dat het allemaal veel zwaarder is geworden ziet men ook af aan de vier organisatoren. Die zouden toch het voorbeeld moeten zijn van gezonde gezellige goeroes. Maar nee hoor, de één heeft last van het hoofd, de tweede van de knie, de derde komt net uit het gips en de vierde doet de wandeling per taxi in verband met een ontstoken voet. Het blijkt dat zijn “stijgspier” is getroffen, nou, dan zou hij toch op zijn minst mee kunnen afdalen.

 

Voordeel van het deelnemen aan de NVC-activiteiten is wel dat je op de hoogte bent en blijft van al het lief en leed van de medeleden. Na onze prima zomerperiode in Nederland waren we nog maar een paar dagen op Gran Canaria voor weer een viermaandelijks strafkamp, of de eerste platwandeling stond al gepland. Normaal mijden bijna alle meewandelaars ons tafeltje, maar nu, de eerste keer, werd ons tafeltje veelvuldig bezocht en ook hadden we onderweg steeds drommen mensen om ons heen. Iedereen wilde zoveel mogelijk lief maar vooral leed overdragen. We kregen gewoon geen gelegenheid onze al drie dagen durende verkoudheid naar voren te brengen.

 

Maar naast het vele leed dat over ons werd uitgestort was er ook nog iets van lief. De dame die jarenlang tijdens de wandelingen een zware rugzak meesjouwde, had nu een prima oplossing hiervoor gevonden. Ze had een relatie aangeknoopt, en hij, galant als hij was, droeg natuurlijk urenlang door het mulle zand die zware rugzak. Ook hij bromde naar mij: vroeger was alles beter. Dus ik sta echt niet alleen.

Ik ben dan ook voorstander van een relatie-roddel-relaas iedere maand in Clubnieuws. Als ik ooit eindredacteur word........


Ed Jensen



Een vrij vrolijke vergadering

In de zomerperiode hebben we een reünie in Nederland, en in de winterperiode een reünie op het eiland, en dat is de jaarvergadering. Het doel is natuurlijk elkaar weer eens te ontmoeten en bij te praten tijdens de lunch maar eerst dus het noodzakelijke kwaad: de vergadering.
 
Er komen problemen bij het goedkeuren van de notulen, want een jaarlang voortschrijdend inzicht geeft een aantal mensen ongetwijfeld het idee dat het vorig jaar anders is gezegd dan genotuleerd.
Ik adviseer het bestuur dan ook om iets nieuws te doen, bijvoorbeeld een lachsessie is zeer geschikt om dit agendapunt mee te starten. Het ijs is dan gebroken zodat we vol enthousiasme aan de slag kunnen. Als je volop lacht stopt het denken vanzelf namelijk.
 
Wat betreft de rest van de vergadering citeer ik graag mijn vriendje Maslow die zegt dat communicatie vaak het grootste probleem is van de oplossing. Dus interruptiemicrofoons mogen er wel staan in de zaal, maar vooral niet aansluiten.
 
Het bestuur heeft het vaak ook niet makkelijk met de leden in de zaal. Zeker nu de interruptiemicrofoons worden uitgeschakeld, en de leden dus net zoals in het Engels parlement hun goedkeuring zullen uiten met een luid “yeahhh” of, hetgeen wordt gevreesd, hun afkeuring gepaard doen gaan met een zo nog luider “boehhh”.
Vooraf kan de kou natuurlijk uit de lucht worden gehaald door een nieuw voorstel in stemming te brengen. De contributie afstemmen op de inbreng van de leden in de vergadering, m.a.w. diegenen die rustig zitten te knikken(bollen) in de zaal worden vrijgesteld van contributie. Tja, het leven van een NVC-lid is wat zijn gedachten ervan maken.
  
Een bestuurslid trachten te begrijpen is zo moeilijk dat men hem eenvoudigheid halve al bij voorbaat veroordeelt.
Maar ga er maar eens aanstaan, als bestuurslid, je weet echt niet wat je te wachten staat.
 
Misschien zouden zij eens, om crisiservaring op te doen, aan een uitwisselingsprogramma kunnen meedoen met andere Europese landen. Als we maar niet in ruil een penningmeester uit Griekenland ervoor terugkrijgen, dan zitten we direct in de schulden. Moeten die knikkebollers op de vergadering toch nog contributie gaan betalen ……
 
Tenslotte nog een advies aan de voorzitter: Als je enige gereedschap een hamer is, ziet elk probleem eruit als een spijker. Wees dus zo slim om iets wat dreigt op weerstand te stuiten naar een volgende vergadering te verplaatsen; dat zal je erg populair maken en het is waar iedereen op zit te wachten.
 
Misschien kunnen we ook iets doen met de opmerkingen die ik vorig jaar tijdens de jaarvergadering heb genoteerd :
  • Vergaderen bij de NVC: wat je voorstelt mag je zelf uitvoeren
  • Gek, hè, tijdens seks denk ik nooit aan vergaderen
  • Mijn actielijst blijkt niet zo goed tegen de zon te kunnen
  • Vergaderen begint waar de communicatie ophoudt
  • Mijn richtingsgevoel zegt dat het alle kanten op kan
  • Dit zijn de regels, maar nu gaan we over naar de realiteit
  • Ik wil mijn tijd nuttig verspillen binnen de NVC
  Eigenlijk hopen we met ons allen op een droomvergadering. Dat we aan het begin op een matje gaan liggen, relaxte muziek over ons heen laten gaan alsmede de woorden van het bestuur, en dan aan het einde wakker worden met het geruststellende idee dat er niets gaat veranderen. Daarvoor zijn we naar het eiland gekomen, toch?
 
En als je na afloop van de lunch met de auto naar huis gaat, en je moet blazen, zet dan je bril af, dat scheelt twee glazen.
 
Ed Jensen